SZEWCZYK- ogn. poż. Przed wojną chor. WP w Centrum Wyszkolenia Sanitarnego. Wykładowca oraz instruktor w Centralnej Szkole Pożarniczej i szef kursów podoficerskich. Kierował szkolną pracownią pgaz-dym. Działał w Strażackim Ruchu Oporu „Skała”, w którym był szefem doraźnej grupy sabotażowej I Okręgu Stołecznego Warszawa. Prowadził, w organizacji konspiracyjne szkolenie wojskowe ze słuchaczami kursów w CSP. Więziony na Pawiaku. Skazany przez Doraźny Sąd Policji Bezpieczeństwa na karę śmierci przez rozstrzelanie. Zginął od salwy, w dniu 29.V.1943r. między godz. 8, a 13 na ul. Gęsiej. Następnie jego ciało i blisko 530 zamordowanych osób spalono w ruinach getta.
Ur. w 1896 r. w Radomiu, syn Macieja. Ponieważ współżycie z ojczymem nie układało się najlepiej, wcześnie wyszedł z domu rodzinnego. W roku 1914 wstąpił do Legionów Polskich, gdzie służył w pułku ułanów krechowieckich. Ciężko ranny w 1916 r. w nogi, długo leżał w szpitalu. Brał dwukrotnie udział w powstaniach śląskich gdzie jego bezpośrednim dowódcą był ówczesny kpt. Jerzy Lgocki. W roku 1918 przeszedł z liniowej służby wojskowej do Szkoły Gazowej w Warszawie, gdzie ukończył kurs instruktorów obrony ppgaz. - pdym. i pozostał jako wykładowca do momentu wybuchu II wojny światowej. W roku 1938 Szkoła Gazowa została przeniesiona do Brześcia nad Bugiem, więc Szewczyk na własną prośbę przeszedł do Centrum Wyszkolenia Sanitarnego przy Szpitalu Ujazdowskim, gdzie pracował na stanowisku wykładowcy. Po wybuchu Ii wojny światowej brał udział w ewakuacji ośrodka w którym pracował, dostał się jednak do niewoli niemieckiej i jako wojskowy (stopień chorążego) został umieszczony w Stalagu pod Wrocławiem. W lutym 1940 r. uciekł z obozu jenieckiego i powrócił do Warszawy, jako były wojskowy długo nie mógł znaleźć pracy. Pomógł mu jednak płk Jerzy Lgocki, który zatrudnił go w Centralnej Szkole Pożarniczej i wciągnął do ruchu oporu. W połowie 1941 r., rozpoczał pracę w dziale wyszkoleniowym CSP jako instruktor obrony przeciwgazowej i przeciwdymowej. Poza udziałem w szkoleniu pożarniczym, prowadził także szkolenie wojskowe dla młodych pracowników CSP, członków Strażackiego Ruchu Oporu "Skała" z zakresu musztry. Szkolenie z tej tematyki było jego domeną. Działał w konspiracji 1939-1944: Kedyw Komendy Głównej Armii Krajowej - Brygada Dywersyjna "Broda 53" - batalion "Zośka". Oddział bojowy: Armia Krajowa - zgrupowanie "Kryska" - 6. kompania - I pluton. Szlak bojowy - Górny Czerniaków. W nocy 17 maja 1943 r., został przez Gestapo aresztowany i uwięziony na Pawiaku. Mimo iż poddano go wyjątkowo okrutnemu i bestialskiemu śledztwu nie wydał nikogo. Został rozstrzelany 29 maja 1943 r. w masowej egzekucji w ruinach getta przy ul. Okopowej. Odznaczony: Krzyżem Walecznych z Mieczami, Orderem Gwiazdy Górnośląskiej, Złotym Krzyżem Zasługi. Wszystkie pozostałe po nim pamiątki, dokumenty, w tym odznaczenia rodzina ofiarowała Instytutowi Polskiemu im. gen. W. Sikorskiego w Londynie. Bibliografia: http://www.1944.pl/historia/powstancze-biogramy/Jozef_Szewczyk_1/?q=szewczyk+j%C3%B3zef "Strażacka wierność" Augustyn Jaworski, Jacek E. Wilczur, Warszawa, 1977 Władysław Pilawski, Edmund Kowalski "Centralna Szkoła Pożarnicza" Warszawa, 1992
SZEWCZYK- ogn. poż. Przed wojną chor. WP w Centrum Wyszkolenia Sanitarnego. Wykładowca oraz instruktor w Centralnej Szkole Pożarniczej i szef kursów podoficerskich. Kierował szkolną pracownią pgaz-dym. Działał w Strażackim Ruchu Oporu „Skała”, w którym był szefem doraźnej grupy sabotażowej I Okręgu Stołecznego Warszawa. Prowadził, w organizacji konspiracyjne szkolenie wojskowe ze słuchaczami kursów w CSP. Więziony na Pawiaku. Skazany przez Doraźny Sąd Policji Bezpieczeństwa na karę śmierci przez rozstrzelanie. Zginął od salwy, w dniu 29.V.1943r. między godz. 8, a 13 na ul. Gęsiej. Następnie jego ciało i blisko 530 zamordowanych osób spalono w ruinach getta.
16
